Rab
Rab is een van de belangrijkste onderdeel van God eigenschappen.
Wie God is, is ook een Rab, andersom wie Rab is, is geen God.
Het is oorspronkelijk een Arabische woord en de betekenis van Rab; “heerser, eigenaar, schepper, bezitter, verhelpende, opvoedende, Heer, Meester, Bestuurder, gezaghebbende, wettenmaker, bepaler, besluit vormer, oordeler, opvoeder…
In de Islamitische (Tawhied) begrip Rab;
Eén van de mooie namen (eigenschappen) van Allah.
Volgens Ibnul-Enbari (hoog islamitische geleerde) heeft Rab 3 betekenissen;
1. Heer(ser); heeft beschikking en volmacht over alles en is de enige eigenaar en beheert alles dat Hij heeft geschapen. Daarom is de Heerser, Eigenaar, beheerder van al deze, en mag alles doen zoals het Hem uitkomt volgens zijn eigen beschikkingsrecht, soevereiniteit. Dit houdt in dat Hij ook over de mensen mag beslissen, zich mag bemoeien met alles wat met het leven van de mensen te maken heeft, aangezien de mensen door Hem zijn geschapen.
2. Dienen, Hem aanbidden, buigen tegenover een Koning, gehoorzamen, die van levensonderhoud voorziet wordt Rab in de Koran ook wel “Mevla”genoemd, wat hetzelfde betekenis heeft. Voor dezelfde Heerser moet er gebogen, gehoorzaamt worden, dienen zijn bevelen (wetten) opgevolgd te worden, uit de buurt blijven van de verboden dat Hij oplegt, is deze met een ander betekenis enige Heer. De eigenaar van een stuk grond is de heer van die grond, daarmee mag alleen hij over zijn grond allerlei beslissingen nemen, aangezien hij de enige eigenaar is van dat stuk grond.
3. Heerser heeft ook de betekenissen; verhelpende, zuiverende, verhelderende en volwassen makende (volmaaktheid). Met andere woorden is deze Heerser, dat alles verhelpt, koppigheid en uitstekende dingen uit elkaar haalt en deze op een juiste manier tot ordening maakt, is Hij opvoedende. Zoals bekend is, betekent het woord Heerser (Rab) van oorsprong “opvoedende”.
Uit deze 3 betekenissen is heel gemakkelijk te begrijpen dat; het woord Rab alleen voor Allah is gebruikt. Echter in de Arabische taal, wordt rab ook gebruikt voor de mensen als een benaming van de relativiteit (betrekking heeft op). Zoals bijvoorbeeld; “ de eigenaar van het huis”, de eigenaar van de kameel” enzovoort.
In de Koran wordt “mijn eigenaar”, jouw eigenaar, onze eigenaar, jullie eigenaar…” ook gebruikt als bezittelijke voornaamwoorden. Bijvoorbeeld de verzen uit de eerste openbaring “ O Muhammed, lees het in de naam van je Rab! …die jullie met de potlood heeft laten leren, is jouw Rab de vrijgevige Eigenaar.” (de eigenaar die vrijgevig, royaal is ).
Het is mogelijk om deze voorbeelden te vermeerderen.
Dit houdt in dat al het in de verzen genoemde woorden met Rab (Heer, Meester, Eigenaar, Schepper, levende wezens van levensonderhoud voorziet, helper, beschermer. ) direct betrekking hebben tot Allah. Hij; voorziet iedereen van behoeftes, of het nou een moslim is of niet, geeft regen voor iedereen, geeft al het nodige waarbij mensen in leven houdt. Daarom kan Rab (meester, heer, eigenaar, verhelpende enz.) niet gebruikt worden voor iemand anders dan Allah. Om dit gebruikte soort goed te kunnen begrijpen, geven we enkele voorbeelden uit de Koran om de betekenissen die elkaar ondersteunen, als volgt;
De eerwaardige Abraham vertelde dit aan zijn gemeenschap uit de hoofdstuk in de Koran;”
77. Zij zijn vijanden van mij behalve de Rab der Universum,
78. Die mij heeft geschapen en Hij is het, Die mij leidt;
79. En Die mij voedsel en drank geeft.
80. En Die mij geneest wanneer ik ziek ben;
81. En Die mij zal doen sterven en daarna weer tot het leven zal wekken (in het hiernamaals).”
“(Wanneer zij, desondanks jouw toch van de juiste pad willen laten afdwalen door te zeggen “kom, leef onze levensbeschouwing, ideologie wij zullen dan de zonden van jouw op ons nemen) Zeg dan: “Terwijl Hij Rab is van alles (en dus de werkelijke Eigenaar is), moet ik dan een ander Rab zoeken dan Hem?! Vergeet niet, ieder zal zijn eigen daden te zien krijgen, niemand kan andermans zonden op zich nemen (en dus iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden). (Vandaag of morgen) Uiteindelijk zullen jullie tevoorschijn komen bij Rab. Hij zal dan (van begin af aan) over de onderwerpen waarvan jullie van mening verschilden laten weten (en de verdiende straf geven).” (al an’aam 164)
“Hij is de Rab van het Oosten en het Westen, er is geen waarlijk andere God naast Hem (dat verdient aanbeden te worden); daarom, vertrouw alleen Hem, schuil alleen tot Hem.”(al mozammil 9)
Zoals in deze verzen te zien is, hebben de woorden met Rab betrekking tot Allah. Dus de betekenissen als opvoedende, garant staande (neemt verantwoordelijkheden op zich), volmacht hebbende, nodige behoeftes voorziet, groot brengende, schepper, wetten maakt en wetten bepaalt is Hij, Allah, de enige die toezicht op alles heeft, Bezitter, de Heer, Heerser is.
Dezelfde Rab in het hiernamaals, immers, Allah met Zijn eindeloze eigenschappen als Rab zijnde, ook de eigenaar van het hiernamaals.
“(Vergeet niet dat Hij is die het heelal en alles heeft geschapen, de bestuurden en bepaler is, Hij die de werkelijke wetten en regels maakt omtrent alles in het leven voor jullie, Hij is jullie Eigenaar) Hij is jullie Rab (Allah) en jullie allemaal zullen tot hem keren (op een dag om verantwoording af te leggen).”.” (Hoed 34)
“Uiteindelijk zal iedereen (sterven en, daarna opnieuw tot leven gewekt worden en) bij Rab verschijnen (om te worden berecht) en dan zullen jullie (één voor één) te horen krijgen over de verrichtte daden (dat destijds op de aarde is verricht, en uiteindelijk de verdiende loon krijgen). (Want) Ongetwijfeld, (alleen) Hij weet heel goed wat in harten verborgen zijn (omtrent plannen, emoties, gedachtes). ” (as zoemer 7)
(O Profeet!) Zeg (tegen hun): “Onze Rab zal ons allemaal bij elkaar brengen (in het hiernamaals), daarna zal Hij de oordeel over ons met rechtvaardigheid geven. (Want) Hij oordeelt (absoluut rechtvaardig) en weet (alles heel goed welke beslissing getrokken dient te worden). “(Saba 26)
In deze verzen is de betekenis van het woord ‘Rab, ‘ iedereen bij elkaar zal verzamelen, bijeenkomen zal laten komen. Want woordelijke betekenis van ‘Rab’ is, een belangrijk persoon (een heer) in een gemeenschap waarbij iedereen in zijn omgeving bijeenkomt en invloedrijk en het woord heeft.
In de Koran, is Allah als Rab waarbij alle mensen bij Hem zullen terugkeren en bij Hem verzameld bijeen zullen komen in het hiernamaals.
(O Profeet!) Zeg: “O, mensen die eerder Boek (openbaringen) hadden ontvangen, komt tot één woord, waarin wij met elkaar overeenstemmen: dat wij niemand dan Allah aanbidden en dat wij niets, geen deelgenoten aan Hem zullen toekennen en dat sommigen uit ons geen anderen tot goden nemen buiten (Rab) Allah.” Maar, als zij zich afwenden (en geen gehoor geven aan de Koran, de woorden Allah), zegt dan: “Getuigt, dat wij Moslims zijn.” (Al imraan, familie Imran, 64)
“Zij hebben naast (Rab) Allah hun geleerde mannen en hun monniken tot Rab genomen. En ook de Messias, de zoon van Maria, hoewel hun was bevolen slechts de ene God (Allah) te dienen (de Rab van het Universum en alles). Er is geen God naast Hem (dat verdient om gediend te worden). Hij is verheven boven wat zij aan Hem deelgenoten toekennen.”( at Tawba 31)
In deze 2 verzen wijst de meervoudige betekenis van het woord Rab “erbab”, leiders van gemeenschappen of bevolkingen waarin ze leven. Mensen houden zich aan de regels wat deze leider bevelen, houden zich aan de verboden wat opgelegd is en leven de regels na wat hun voorgelegd wordt. Ze accepteren alle halal en haram (geboden en verboden) reglementen van die leiders, zonder enige vorm van bewijs. Almachtige Allah, vermeld ons dat ze in werkelijkheid geen Rab kunnen zijn en dat ze net als alle ander mensen zijn met zwaktes, en omdat zij het Universum en alles ertussen niets geschapen hebben, dan ook geen recht hebben om bepalingen en wetten op te leggen.
(Na deze helder en voorzorgsmaatregel treffende verklaring) Zegt de Koning (Farao de leider van Egypte): “Breng hem naar mij. Toen de afgezant kwam (om Jozef mee te nemen uit de gevangenis zegt Jozef tegen de afgezant): “(Ga nu en) Vraag aan je heer (rab): “Wat was de situatie van die vrouwen die hun handen sneden (wat was hier de aanleiding)? (Laat je heer, je rab deze situatie maar eerst oplossen). (Alhoewel) Mijn Rab weet heel goed wat zij van plannen waren.” (yoesoef 50)
In het begin van deze verz wordt het woord “heer” (rab) gebruikt voor de Egyptenaren, verwijst naar de Egystische Leider (bv de Farao). Want de Egyptenaren geloven in zijn autoriteit, met zijn hoge eigenschappen en waardes, accepteren zij dat hij bevoegd is om geboden en verboden op te leggen dat hij het land regeert. Daarom betekenen de woorden uit de verzen “ga terug naar uw Rab“ in dit geval “ga terug naar je leider (kleine woord rab) ” dus de koning die bestuurder is van het land en wetten maakt, en de volk gehoorzaamt en deze wetten naleeft.
Het opleggen van bevelen heeft alleen Allah, Rab der Universum, de bevoegdheid over. Echter het opleggen van wetten en bevelen (geboden en verboden ) door een ander wordt gedaan en deze ook erkend en geaccepteerd wordt (door de mensen), komt erop neer dat ze die leider als Rab aanzien en de leider ziet zichzelf ook als een Rab aan, wat een eigenschap van Allah is en dus sjierk is.
“Indien er naast (Rab) Allah andere goden waren in (de hemel en op aarde) zouden dezen voorzeker tot chaos zijn vervallen. Verheven is Allah, de Rab van de Troon, boven wat zij zeggen.”( al anbiyaa 21)
“Zeg: “Wie is de Rab der zeven hemelen en de Heer van de Grote Troon?”(el moeminun 86)
Dit en soortgelijke verzen heeft de woord “Rab (heer )” als betekenis, bezitter, heerser, Koning. Uit deze voorbeelden en uitleg is duidelijk uit te halen dat ”er Rab” mooie namen zijn van Almachtige en deze benamingen worden het meest begrepen. Deze naam, versterkt zich door elkaar te steunen en wijst naar 5 verschillende betekenissen. Hierdoor wordt de namen van Almachtige Allah door deze betekenissen beter begrepen waardoor de geloof van de personen meer versterkt zullen worden en in verhouding zijn ze ook gezuiverd van alle twijfels.
De verschillende hedendaags goden van de mensen;
Het geloven en accepteren van de Rab in hun geweten (bestuurder, meester, eigenaar, verhelper enz. ) zal anders zijn dan de Rab zowel in hun dagelijkse leven, als het overgegeven zijn aan zijn wetten. In theorie, waarbij ze zeggen wel te geloven in Allah als Rab, geven de meeste mensen in praktijk in dagelijkse leven zich over aan de wetten en bepalingen van anderen dan Allah. Spijtig is het dat de meeste mensen blootgesteld zijn tegen de gevaarte, dat ze Allah niet in hun dagelijkse leven als Rab kunnen accepteren en in de afgoderij belanden, andere dingen, wezens ego vergoddelijken. Ondanks het feit dat ze zeggen dat ze moslims en nauwe gelovigen zijn, gooien ze van ene kant de wetten en bepalingen van Rab Allah opzij en van andere kant volgen ze de wetten en bepalingen van andere wezens en nemen hun als leiders aan. Ze gehoorzamen hun niet legitieme wetten vrijwillig, op deze manier nemen ze anderen als Rab aan in plaats van Allah als Rab aan te nemen. Ze verspreiden een geloof zonder “geen ( La= la ilahe illallah= er is geen andere god dan Allah, betekent dus dat ze integendeel wel meerdere goden aannemen, bewust of onbewust”. Met alles, vooral het maken van overeenkomsten (tot verzoening komen) met alle soevereine machten en met hun god interpretatie, Laïcisme, democratische moslim zonder reactie!
Het wel geloven in Rab Allah maar afdwaling, duivelse eigenschappen (tagut) niet te kunnen verlaten, het geloven in Allah maar zegt de wetten van tagut wel te accepteren, een geloofsovertuiging, levensbeschouwing gemixt met juist en onjuistheden, waarvan Rab Allah absoluut erg boos en ontevreden mee is, is omdat dit als een deelgenoot toekenning met Zich beschouwt terwijl Hij één, enkel is en geen deelgenoten heeft!
Uit de Koran is duidelijk uit te halen waarin de profeten en hun volken worden vermeld tot aan de Profeet Muhammed, toen ze vertelden dat ze de afgedwaald zijn van het juiste pad en een verdorven geloof bezatten, zien we dat die volkeren Rab Allah niet ontkenden. Hun gemeenschappelijke afdwalen van het juiste pad is; het niet absoluut accepteren van Allah als Rab, ondanks dat ze in Allah geloven, dat ze Allah niet als de enige Rab zien en dat ze meerdere wezens als Rab met Allah deelgenoten toekennen, deze deelgenoten van Hem maken. De sommige eigenschappen van Rab wat Allah bezit, van anderen aannemen en het nodige wetten en regels maken omtrent, ethiek (gedrag), sociaal en individuele gebeurtenissen op het leven. Daarom geloven de meeste mensen direct dat er andere Rab’s zijn of ze geloven theoretisch wel in dat Allah Rab is maar dat ze zich in praktijk overgeven aan anderen de rab’s. Juist deze afdwaling wilden alle Profeten over de kwestie Rab, oftewel God eeuwenlang vernietigen. Want Rab is een samenhangende definitie van God. Want een God heeft als eigenschap Rab te zijn, is Allah. “Hij is de Rab van het Oosten en het Westen, er is geen waarlijk andere God naast Hem (dat verdient om gediend te worden); daarom, vertrouw alleen Hem, schuil alleen tot Hem.”(al moezammil 9)
Een levensbeschouwing (wereldbeschouwing, ideologie), waarbij Rab Allah alleen het gezag, bepaling bestuur heeft over de hemelen en aarde maar geen enkel gezag, bepaling of bestuur heeft of niets te maken heeft met aardse dingen dat te maken heeft met mensen, daarom geen leiding gevende is voor het sociaal en politieke leven, zich niet met mensen bemoeit, dan is dat geen juiste Islamitische houding dat Allah zal accepteren omdat het een deelgenoten toekenning is omdat Zijn goddelijke eigenschappen aan anderen, dingen, wezens en ego worden gegeven.
Profeet van Allah, Muhammed vroeg aan Adiyy b. Hatem, toen hij vroeger christen was en een kruis droeg;” Adiyy, doe dat afgod eraf.” Vervolgens las Rasulullah ( profeet van Allah, Muhammed ) een vers uit de Koran;” En de Joden zeggen: “Ezra is de zoon van Allah” en de Christenen zeggen: “De Messias is de zoon van Allah.” Dit is, hetgeen zij met hun mond zeggen. Zij spreken de woorden na van diegenen die voor hen ongelovig waren; Allah’s vloek zij over hen, hoe zijn zij afgekeerd! Zij hebben naast Allah hun geleerde mannen en hun monniken tot Rab genomen. En ook de Messias, de zoon van Maria, hoewel hun was bevolen slechts de ene God te aanbidden. Er is geen God naast Hem. Hij is verheven boven hetgeen zij met Hem sjierk plegen.( at Tauwbe 30-31). Toen zei Adiyy;
“ O de boodschapper van Allah, christenen hebben hun monniken (priesters) niet aanbeden (om hun als God aan te zien)”. Profeet zei hierop;
“maar zij christen priesters en Joodse rabbijnen hebben de halals gezien als haram, en haram gezien als halal. En zij (de volk) leefden dit na. Deze handeling, komt op neer dat ze hun aanbidden, dienen en hun als god zien.”
Uit deze uitspraken van profeet (en de voorgaande profeten) is te zien, om iemand als Rab te mogen beschouwen, niet perse de naam Rab van belang is. De bevelen volgen van anderen dan Allah, zonder ernaar te kijken of die inderdaad de bevelen volgt van Allah en hun gehoorzaamt, onderwerpen rond het nemen van beslissingen dan in plaats van Allah te nemen en ze accepteren, het gehoorzamen van anderen dan Allah en Zijn geloof en wetten niet de voorkeur geeft en zo weerstand biedt, opstandig is tegen Allah, komt erop neer dat anderen worden gezien als Rab en betekent hun aanbidden, dit leidt tot sjierk.
Net als het aanbidden, dienen van afgoden, duivels en Tagut ook deelgenoten toekenning is; is dus deelgenoten toekenning; het niet naleven van de wetten van Rab Allah, maar toch het naleven van andermans ideeën en ze accepteren en hun de voorkeur geven en Allah niet de voorkeur geven of samen met Allah anderen voorkeur geven. Hoewel zij in de mond niet als Rab genoemd worden, maakt in dit geval niet uit of het gezegd wordt of niet, want Allah beschouwt dit als een Rab eigenschap en is sjierk, dus met Allah anderen, dingen, je ego deelgenoot van maken
Het gehoorzamen naar hun uitspraken, is hetzelfde als het verlaten van Allah’s wetten wat neerkomt dat je afgoden en Tagut dient. De moesjriks (deelgenoten plegers) zeggen bovendien nooit dat zij deelgenoten plegen.
Want een moslim is Allah’s dienaar en omringd is door Zijn goddelijke bepalingen (wetten). Veranderingen aanbrengen van de bepalingen (wetten) van Allah, zijn die mensen die niets met eer te maken hebben en zijn Tagut. Hun volgen is hetzelfde als het volgen van de duivelse paden. Dit betekent dat je niet de wetten van Allah naleeft maar de lusten van hun naleeft en zo hun aanbidt alsof je Allah aanbidt (pleeg je sjierk tegen Allah).
Tegenwoordig worden er veel rab’s geaccepteerd door de mensen met de bedoeling hun wegwijs te maken. Elke mens mag zelf kiezen wat die wil aanbidden. Maar dient wel goed op de hoogte te zijn in wiens grond die leeft (Allah is de bezitter van alles), welke rab hij dient aan te bidden. Allah als de waarlijk Rab aanbidden de eigenaar van alles, of de valse rabs (die zelf geschapen zijn door Rab Allah)?